Mairhofen, Austria - Polarsteps

Na een succesvolle studiereis naar Barcelona afgelopen september, werd er op eigen initiatief een nieuw tripje gepland met Jong ANWB. Dit keer voor een wintersportvakantie in Oostenrijk. Ik als onervarene kon daar natuurlijk geen nee tegen zeggen. Zaterdag 11 maart stapte ik met ongeveer de helft van de groep op de trein richting Mayrhofen. Na zo’n 11 uur arriveerde de Zillertalbahn op onze eindbestemming. Het dorpje, gevuld met sportwinkels, skiverhuurbedrijfjes en souvenirshops, was ondanks toeristisch toch kneuterig. In het restaurant onder onze appartementen troffen we de rest van de groep die al eerder de nachttrein had gepakt om te kunnen skiën. De fanatiekelingen. Na een kleine sfeerimpressie in de Aprés-ski bar dook ik vroeg m’n bed in om bij te slapen. Zondagochtend pikten we al vroeg onze ski’s op. God-zij-dank had ik vorige week tijdens een lesje Snowworld geleerd hoe ik überhaupt in ski’s moest stappen. Bepakt en bezakt stapten we samen in de gondel (Penkenbahn). Alleen al voor dit uitzicht was ik meegegaan. Waanzinnig om me eens tussen de met sneeuw omhulde bergen te bevinden. Een beginnersfout werd snel gemaakt toen ik dacht dat het een goed idee was om zonder ervaring van een blauwe piste af te skiën. Iemand van de groep hield me gelukkig tegen, raapte me op na iedere val en stelde me gerust. -3 voelde even als 30 graden. Man waar was ik aan begonnen. Gelukkig ontdekte ik de babybaan. Die iets betrouwbaarder aanvoelde na mijn enige Snowworld-ervaring. Dat ik daar zonder te vallen en mede-skiërs te raken vanaf heb kunnen glijden is me nog steeds een wonder. Vlak voor de lunch haalden Koen en ik Tim op onderaan de gondel. Ook een beginner op ski’s, fijn voor mij. ’s Middags startte de eerste Aprés-ski op de piste. Iets waar ik gelukkig wel goed in ben. Alleen het Duitse feestrepertoire nog even laten inzinken. Na een avondje dansen in de Bruck’n Stadl was de eerste dag een feit. Dag twee. De groep al vroeg met de bus richting een nabijgelegen gletsjer (lees: zwarte pistes, snelheidsrecords en sommige zelfs meer dan 100 km/u). Tim en ik samen opnieuw omhoog met de Penkenbahn richting de babypiste. Het leek ons daarna een goed idee om (met skischoenen aan) te gaan wandelen. 5,5 kilometer. Qua comfort niet de allergrootste aanrader, qua verzichten en gezelligheid wel. Natuurlijk mochten de schnaps ’s middags niet ontbreken. We sloten de dag rozig af in een restaurantje met de groep. Die al glunderend hun ski-verhalen met ons deelden. Nu denk je wellicht: waarom nam je geen les? Ik heb getwijfeld, maar uiteindelijk toch besloten dat ik in dit korte tijdbestek niet teveel van mezelf hoefde te verwachten. Het was voor mij al een overwinning om überhaupt van een piste af te glijden zonder te vallen. Dinsdagochtend trok ik er samen met Koen en Tim op uit voor een andere wandeling. Deze startte op de Finkenberg, waar we in ongeveer 6 kilometer over prachtige paadjes richting de Kombibahn op de Penken liepen. Dit keer iets beter voorbereid, zonder skischoenen, maar wel weer met heel veel gezelligheid (en jägermeister). Na een glimp van het optreden van Alpenklausi (‘’Wie Heißt die Mutter on Niki Lauda??’’), troffen we de groep aan in een bar voor onze laatste Aprés-ski. Woensdagochtend vertrok onze trein weer richting Nederland. Iets langer dan op de heenweg, maar toch binnen 12 uur bracht de Deutsche Bahn ons weer veilig thuis. Super gaar, maar voldaan en vol euforie. Ik mag in m’n handen knijpen met zoveel leuke, grappige, lieve collega’s. En volgend jaar? Dan ga ik op les 😉.
  1. MasjaVerdonschot
  2. Wintersport Mayrhofen Jong ANWB
  3. Mairhofen