Myawadi, Myanmar - Polarsteps

Mingala Ba allemaal! Inmiddels zijn we alweer twee maanden in Azië en wat bevalt dat goed! Na een maand lang gereisd te hebben door het zuiden van Thailand zijn we tevoet de grens over gegaan naar Myanmar. We liepen over de Thai-Myanmar Friendship bridge, dit is één van de vier grensovergangen tussen beide landen. Met twee stempels rijker in ons paspoort stapten we vervolgens in een taxi. Waar in Thailand links werd gereden vervolgden we onze weg nu weer aan de rechter kant. Met een auto waarschijnlijk afkomstig uit Japan, want het stuur zat wel aan de rechter kant. Direct waren we in een volledig andere wereld. Zowel mannen als vrouwen dragen longyi's, lange rokken die ze op verschillende manieren knopen. Ongeveer 2/3 van de bevolking smeert thanaka op het gezicht, een gele pasta die beschermt tegen de warme zon. Daarnaast doen ze dit ook voor het schoonheidsbeeld. In de taxi werd al vrij snel duidelijk dat de chauffeur op iets was aan het kauwen, waardoor hij amper nog duidelijke gesprekken kon voeren door zijn overvolle mond. Later bleek dit betelnoot te zijn. Veel mensen kauwen op in stukken gehakte rouwe betelnoot dat in een blad met lijm, ongebluste kalk, kruidnagel, pruimtabak en andere kruiden uit de verschillende stalletjes met ieder hun eigen recept wordt verkocht. Hun tanden worden er rood van, maar een grote lach blijven ze schaamteloos vertonen. Zoals ze zelf zeggen kunnen ze zich hierdoor langer concentreren. Wat je er precies door voelt kunnen wij niet omschrijven, zelf hebben we het niet durven proberen. Eerst dachten we vele bloedvlekken op straat, in restaurants en in het gras te zien liggen, dit bleek later gewoon het speeksel te zijn dat ze in het openbaar met een stevige rochel uitspugen na het kauwen van betelnoot. De rijstijl van de Birmeese chauffeurs beviel ons minder goed. Toeteren betekend: ik neem voorrang. Dit geldt ten allertijden, ook als er een tegenligger in aantocht is. Iedereen zal zich aanpassen aan de situatie. Toch zorgde dit bij ons af en toe voor zenuwslopende momenten. Het werd al direct duidelijk dat we in Myanmar meer dan welkom waren. Enthousiaste kinderen die van een afstandje met stralende koppies zwaaien of kushandjes uitdelen, mensen die op een afstandje zo onopvallend mogelijk een foto van je willen maken of enorm enthousiast op je af stormen om te vragen of je met ze op de foto wilt. Wel honderden keren werden we vastgelegd op foto. Daarnaast spraken ouderen ons regelmatig in het Birmees aan om een gesprek te beginnen. Bleek nou toevallig dat wij hun taal niet spreken! Haha... Wat een warme lieve mensen, wij voelden ons direct al meer dan welkom. Mensen in Myanmar, vroeger Birma genoemd, hebben na de 2e wereldoorlog jaren geïsoleerd geleefd, zonder grote invloeden uit andere landen. Het land werd geregeerd door het leger. Sinds 2015 heeft een groot deel van de bevolking het vrije recht om te stemmen en zijn de meeste gebieden nu ook te bereizen voor buitenlanders, wat zo de moeite waard is! Naast de warme uitstraling van de bevolking is er genoeg te beleven en te zien in dit land. De natuur is prachtig, ook in de droogste periode van het jaar. Dit werd ons wel duidelijk bij één van onze hoogtepunten van dit land. We liepen een 3-daagse trekking van Kalaw naar Inle Lake. Het was prachtig om door een landschap te lopen met deze uitzichten. We zagen in de dorpen hoe vele gezinnen knoflook klaarmaakten voor de verkoop, hoe ze hun waterbuffels verzorgden, hoe creatief er werd gewerkt met bamboe en hoe slim ze gebruik maakten van de rivier voor hun gewassen. Aan water is er landelijk een tekort in het droge seizoen. Hierdoor is er ook een tekort aan stroom, omdat een groot deel hiervan wordt opgewekt m.b.v. waterkracht. Hierdoor heeft elke woonplaats in Myanmar meerdere momenten per dag geen stroom. Zelf vonden wij dit geen probleem. Al snakten we na een tijdje toch echt wel naar airco bij tempraturen tussen de 38 en 45 graden Celsius. Naast de prachtige uitzichten viel het ook op dat er vaak grote verbrande plekken op het land te zien waren. Boeren steken het land zelf aan met een vuurtje, waar ze meerdere voordelen uit halen. De grond wordt hierdoor weer vruchtbaarder en buffels durven daarna weer rond te lopen op stukken waar eerder een andere buffel verbleef. Goed voor het milieu leek het ons niet, netzoals de vele kilo's afval die langs de weg te vinden waren. Daarnaast maakten we een prachtige boottocht naar Hpa-An, bezochten we vele mooie tempels, zagen we mooie rituelen, maakten we een indrukwekkende treinreis door de bergen, zagen we bij zonsopkomst duizenden stoepas oplichten en maakten we avontuurlijke, maar oh zo mooie scooterritjes. Ondanks dat Myanmar pas 9 jaar open is voor zelfstandige reizigers uit het buitenland zijn mensen uit Myanmar opvallend vooruitstrevend. Ze gaan graag een gesprek met je aan om hun Engels te verbeteren. Er zijn al vele hotels en restaurants opgezet voor reizigers, bussen zijn eenvoudig te nemen voor lange afstanden en wegen worden masaal geasfalteerd door de bevolking zelf. De bevolking geniet van alle vrijheid die ze op dit moment hebben in eigen land en zit niet stil. Zelf kijken ze alweer uit naar de verkiezingen van 2020, waarbij ze vertrouwen hebben dat landgenoten nog meer zullen kiezen voor de politieke partij die het beste met het land voor heeft en dat mensen minder voor een partij zullen kiezen uit hun eigen regio. Daarnaast dromen ze nog steeds van vrijheid in heel het land. In het noorden van Myanmar zijn nog steeds zware conflicten tussen verschillende groeperingen en ook het leger heeft nog steeds 25 procent van het stemrecht, waar ze ooit vanaf hopen te komen. Dit land gaat nog grote stappen maken! Wij verwachten Myanmar over 10 jaar niet meer te herkennen. Met een brok in onze keel verlaten we dit prachtige land, de goedlachse mensen, het land met de vele monniken en nonnen, uitgedoste tempels, gouden stoepas en mooie natuur. Tjisoedimbadi Myanmar en Tata! Sawadee Thailand.

Country Guides:

Myanmar