Auckland, New Zealand - Polarsteps

Nieuw-Zeeland Na 24 uur reizen zijn we 2 dagen verder en komen we aan in Auckland. Direct bij aankomst vroegen we ons af of we niet per ongeluk in China of Japan waren geland. Overal werden we platgegooid met Chinese tekens. Op elke hoek van de straat was een sushi restaurant te vinden en er werd links gereden. We moesten even schakelen. Niet meer zoeken naar Spaanse woorden, maar gewoon Engels praten. Al bleek het accent soms nog niet zo makkelijk verstaan te zijn. In Auckland genoten we een dag van de stad zelf. Een wandeling langs de haven en door gezellige straatjes met muziek en hippe restaurantjes. Uiteindelijk hebben we in een park even onze ogen dicht gedaan, want oh wat waren we moe! Het was wel duidelijk dat we het ritme totaal kwijt waren toen we de volgende ochtend om 2 uur 's nachts wakker werden. We maakten de mooiste vlucht ooit van Auckland naar Christchurch. Dankzij de strakblauwe lucht zagen we heel Nieuw-Zeeland in een uur voorbij komen. Eenmaal de huurauto opgehaald en alle kampeerspullen gekocht te hebben kon onze roadtrip in vrijheid beginnen. We genoten enorm van de groene landschappen, blauwe meren, bergen, schiereilanden, gletsjers en vulkanische gebieden. Kamperen onder een adembenemend mooie sterrenhemel, koken bij zonsondergang en wakker worden met een concert van vogelgezang. Ons draagbaar fornuisje ging overal mee naar toe en zo stonden we telkens in de middag weer iets lekkers te bereiden op een mooie plek aan het strand, in de bergen of bij een meer. Picknickplekken waren tot groot enthousiasme van ons overal te vinden met vaak de aanwezigheid van een heerlijk zonnetje. Onze eerste nacht verliep iets avontuurlijker dan vooraf verwacht. Wij beginnende kampeerders waren zo slim geweest om een zakje afval in de voortent te zetten, waardoor we uren lang bezoek kregen van een dier dat snuffelend tussen onze restjes eten graasde. Wat voor dier kon dit zijn? Wat voor dieren lopen er eigenlijk rond in Nieuw-Zeeland? Uiteindelijk bleek dit waarschijnelijk een possum te zijn geweest. Later kwamen we deze dieren alleen nog zo plat als een dubbeltje tegen langs de weg. Nieuw-Zeelanders zien deze dieren meer als een plaag dan als lieve beestjes, dus zij zullen extra hun best doen om er vanaf te komen. Deze dieren zijn vroeger vanuit Australië gehaald vanwege hun mooie zachte vacht. Na een ontsnapping is de possum in de natuur terecht gekomen en blijken ze een gevaar te zijn voor vele inheemse dieren. In 4 weken tijd legden we 5000 km af en keken we tijdens het rijden onze ogen uit. Elk moment was er wel weer iets te zien waar onze mond van open viel. Ook de tropische begroeiing langs de weg viel ons direct op. Kijk daarnaast niet gek op als je waarschuwingsborden tegen komt voor pinguïns of de kiwi vogel. De meeste wegen mocht je met 100 km per uur overheen, al bleek dit niet altijd mogelijk te zijn met enorme scherpe bochten in de weg, waardoor je opeens 25 reed. Ook fietsers delen deze weg gewoon met je wat in onze ogen toch een tikkeltje gevaarlijk is. We kwamen zelden politie tegen, waardoor we ons bijna afvroegen of de politie ook in een camper zou rondrijden. Want ja, je kunt wel stellen dat campers hier in overvloed rondrijden. Er ging ook geen dag voorbij zonder wegwerkzaamheden. Dan reed je plotseling weer over een onverharde weg met opspringende steentjes. We zagen vele zeeleeuwen op verschillende stopplekken aan de zee, maar de pinguïn liet zich nooit zien. Die was telkens op zoek naar zijn dagelijkse portie vis in de zee. Een van de hoogtepunten van Nieuw-Zeeland moet een cruise bij Milford Sound zijn. Dit wilden we dan ook graag zien. Voor ons was er geen weerspiegeling van bergen te zien in het water, maar actie op de boot. Het was een avontuurlijke boottocht met enorme harde wind en opvliegend zeewater. Ook dit zorgde voor speciale effecten. Deze boottocht verraste ons, maar dan toch net anders dan gewoonlijk. We maakten wandelingen die telkens weer verrassend mooi waren. Met af en toe iets meer avontuur dan vooraf verwacht. Zo was de klim naar de Franz Josef gletsjer prima te bewandelen. Totdat we deze natte rotsen weer omlaag moesten klauteren die veranderden in een spiegelgladde ijsbaan. We hadden zo kunnen meedoen aan lachen om home videos. Want ja daar gingen we weer onderuit. Ook een verkeerd wandelpad uitzoeken kan leiden tot smalle paadjes waar je verdwaald om je heen staat te kijken, omdat het wel heel erg begroeid is. En dan hebben we het nog niet gehad over de hangbruggen waar je het beste niet te wild op kunt doen! Toch kwamen we telkens weer veilig aan bij ons einddoel en kwamen we uit op plekken waar een luie reiziger nooit zal komen. We verlegden onze grenzen en klommen uiteindelijk 1400 meter omhoog bij de Ben Lomond trekking om uiteindelijk het prachtige uitzicht over Queenstown met zijn grote meer te bewonderen. Queenstown onze favoriete stad in Nieuw-Zeeland en de stad van de adrenaline. Hier maakte ik (Laura) dan ook graag gebruik van. Ik sprong uit een goed werkend vliegtuig van 3,5 km hoogte. Maar niet gevreesd, dit deed ik samen met een ervaren man en een parachute natuurlijk. Met een glimlach van oor tot oor genoot ik van deze sprong en heb ik deze foto's en filmpjes inmiddels al honderden keren terug bekeken. Later in onze reis maakten we ook een avontuurlijk ritje met een quad. Het modder vloog ons om de oren. We scheurden door diepe water-, of beter gezegd modderplassen en door smalle wegen in de jungle. Je had ons moeten zien, toen we terug kwamen in het stadje. Toch hadden we niet elke dag stralend weer. Zo heel af en toe kwam er een flinke regenbui uit de lucht vallen. Dit was dan ook de reden waarom we snel door reisden naar het noorden van het eiland. Uren lang wandelen in een flinke regenbui zagen wij toch niet zitten. We besloten een tweedaagse wandeling te maken door het Abel Tasman national park. Zwetend en puffend met een zware tas vol kampeerspullen liepen we door deze prachtige omgeving. Een mooie plek met rustige strandjes, prachtige baaien en een enorm groene omgeving. Een wandeling waar we na twee dagen eigenlijk nog niet genoeg van hadden. Toch besloten we verder te reizen, op naar het noorder eiland. Na de overtocht met de boot kwamen we in Wellington aan, waar we graag toch een keer wilden gaan uiteten. Zo genoten we van een bord vol Fish and Chips en droomden we langzaam aan al een beetje over onze reis in Azië. De Tongariro crossing was een van de mooiste wandelingen die we in de afgelopen maanden hebben gemaakt. De dag begon een beetje bewolkt waardoor we even vreesden voor het weer, maar al snel kwam de zon door. We liepen door heide, over vulkanisch gesteente, langs hoge vulkanen, keken in de rode krater, zagen blauwe en gifgroene meren en liepen uiteindelijk door een tropisch bos. Een enorm gevarieerde wandeling die telkens weer iets nieuws te bieden had. Dit was niet het enige vulkanisch gebied dat we bezochten. Ook Wai-o-Tapu bezochten we met zijn pruttelende modderpoelen, stomende kraters, felle kleuren en vooral sterke rotte eieren geur. Later leerden we nog wat over hoe de Maori bevolking nog steeds veel gebruik maakt van de vulkanische activiteit door te baden in het water van een vulkaan en te koken boven het stoom. Daarnaast waren we erg onder de indruk van de dansuitvoering van deze mensen. Maar vooral van hun ogen. Wat kunnen deze mensen grote ogen opzetten! Dat lukt ons tot heden nog steeds niet. Op het noorder eiland deden we lekker rustig aan. We zwommen regelmatig in de zee of in een meer of genoten van alle foto's die we tot nu toe hadden gemaakt. Toch was er nog één ding dat we graag wilden zien. De glowworm hadden we nog steeds niet gezien en bezochten we dus in één van de vele glowwormcaves. Al die lichtjes tegen de wanden van deze grot aan zagen er erg indrukwekkend uit. En deze wormpjes zijn nog best slim in het vangen van voedsel. Ze maken tientalle speekseldraadjes waaraan ze diertjes dagenlang levend bewaren om ze uiteindelijk vers op te kunnen eten. Helaas leven deze glimwormen nog maar maximaal vijf dagen zodra ze kunnen vliegen. Tijdens hun transformatie verliezen ze hun mond, waardoor ze uiteindelijk verhongeren. Na zoveel moois gezien te hebben in Nieuw-Zeeland zat de tijd er helaas op. We verkochten onze tent, gaven spullen weg en stonden weer met onze backpack op straat. Klaar voor een nieuw avontuur: AZIË

Country Guides:

New Zealand