Khong, Laos - Polarsteps

We waren nog geen twee stappen over de grens in Laos of het kwam met bakken uit de lucht! Het regenseizoen kondigde zich duidelijk aan. Er zat niks anders op dan met blote voeten door de diepe plassen te stappen om uiteindelijk in de tuktuk te springen die ons naar het eerste verblijf bracht. Voor het eerst voelden we ons na het pinnen van 1.000.000 Kip een echte miljonair. Dat zorgde voor een enorm gevulde portemonee ter waarde van €102. We gingen op tweedaagse tocht door de jungle waarbij we vele ziplines namen over de groene begroeiing, we wandelden door bamboebossen, genoten van de tropische geluiden en werden wakker in een boomhut op 45 meter hoogte! Een hut die alleen te bereiken was via de zipline. Zo werd ook ons eten per zipline gebracht door de kok met een grote gevlochten bamboe mand op haar rug. Wat een ongelofelijke gave ervaring was dit! Enorm verrast werden we door de prachtige natuur die Laos in het hele land te bieden heeft. Een overweldigend groen land: veel bos, tropische planten, rijstvelden en kalkstenen bergen. Meerdere malen per dag hoorden we de apen van een afstandje brullen en de gekko's lieten zich luid en duidelijk horen. De mensen waren altijd lief en behulpzaam. Kinderen zwaaiden enthousiast naar ons als we voorbij kwamen met de scooter en volwassenen deden hun best om met ons te kunnen communiceren. Mens en dier leven intensief naast elkaar, zowel jong als oud. We zagen de kleinste jonkies over de erven heen lopen van elk diersoort. Daarnaast is het heel normaal dat dieren midden op straat liggen uit te rusten of in een kudde staan terwijl het verkeer aan beide kanten aan hun voorbij gaat. Mochten deze dieren de weg te veel blokkeren dan wordt er even naar ze getoeterd en maken ze rustig de weg voor je vrij. Soms keken we onze ogen uit over hoe basaal deze mensen nog leven. Een houten huisje, handgewassen kleding aan de lijn en werken op het land. Ze eten sticky rice al zittend op de grond met de hele familie, waarbij ze de rijst tot bolletjes kneden met hun rechterhand en het later in een sausje dippen om het vervolgens op te eten. Kinderen vanaf een jaar of twee spelen met elkaar op straat, waarbij geen volwassenen in de buurt te verkennen zijn. Toch zagen we een vooruitstrevend land, waarbij we zelden kinderen zagen werken, maar plezier hadden en doordeweeks naar school gingen. Helaas heeft dit land ook veel geleden onder de Vietnamoorlog en lopen ze nog steeds tegen grote problemen aan. Zo worden kinderen op de basisschool geschoolt over de miljoenen bommen die nog onontploft in hun land liggen. Kinderen zien deze bommen vaak als iets onschadelijks waar ze mee gaan spelen. Er vallen nog steeds bijna dagelijks zwaar gewonden of doden bij het ontploffen van deze bommen, waaronder vooral kinderen en mensen die op het land werken. Tussen 1964 en 1973 zijn er 260 miljoen bombies gedropt in Laos. Dit om de smokkelroute van noord naar zuid Vietnam te blokkeren. 30 procent van deze gedropte bommen zijn onontploft gebleven. UXO LAO is een organisatie die zich met steun doormiddel van donaties van vele andere landen sterk maakt voor hun landgenoten. Zij verwijderen al jaren lang schadelijke bommen. Toch gaan deze werkzaamheden nog vele tientallen jaren duren. We genoten van de vele scootertochten die we maakten in Laos. Gevarieerd van één- tot vierdaagse tochten waarbij we sprookjesachtige watervallen zagen met helderblauw water, prachtige uitzichten en door vele kleine dorpjes reden. Dit alles al zigzaggend om alle kuilen en plassen heen. De vierdaagse scootertocht van 450 km verliep goed. Afgezien van wat kleerscheuren, brandwonden en twee nieuwe binnenbanden kwamen we weer veilig aan in Thakhek. Over het algemeen rijden de meeste chauffeurs rustig vanwege de onvoorspelbare kwaliteit van de wegen en het loslopend vee op de weg. Toch zijn er nog steeds vele vrachtwagenchauffers en sommige buschauffeurs die denken dat ze een formule 1 coureur zijn. Over een slingerende route door de bergen waar wij vijf uur over deden, waren andere backpackers er in 2,5 uur. Ook vond onze tuktuk chauffeur het heel normaal dat wij met 9 personen met grote backpacks wel in een klein tuktuk wagentje zouden passen. Dat koste hem dan ook één tuktuk, maar in de volgende zou het hem toch echt lukken. En ja zo gingen we al knellend tussen zware tassen en andermans armen en benen op naar ons verblijf. Mocht je een bus met airco willen, dan moet je toch echt voor een VIP bus kiezen. In een lokaal busje zul je aardig oververhit raken, omdat ramen niet eens open kunnen. Dit was voor ons dan toch snel de reden om niet op de lokale manier te reizen. Toch werden we vaak vergezeld door tientallen verkopers die de bus binnen stormden met allemaal hetzelfde product in hun handen. Denk bijvoorbeeld aan een gebraden kip aan een stok of gekookte eieren gespiest boven elkaar. Kijk er dan beter niet naar. Anders krijg je het zo ongeveer tegen je gezicht aan gedrukt om het beter te bekijken. We zagen hoe er bij nieuwe gebouwen bamboe steigers gebouwd waren en hoe ze doen lassen met een kartonnen masker voor het gezicht en een zonnenbril op. We maakten kennis met de eeuwenoude traditie hoe monniken in een rijtje door de straten lopen om hun maaltijden van de dag op te halen. Lokale mensen en toeristen overhandigen sticky rice of bananen in de vroege ochtend. Dit eten wordt allemaal in een kom gelegd, zonder de monniken aan te kijken. Monniken eten altijd voedsel dat overhandigd wordt door anderen. Hierdoor kan het erg eentonig zijn. We bezochten een koffieplantage, waar we enthousiast uitleg kregen over het proces van koffie. Erg leuk, ook al zijn wij geen koffiedrinkers. Het was leuk om te leren dat een goed volgegroeide plant voor 5 kg aan koffievruchten kan zorgen. Na de eerste keer pellen en drogen blijft er nog 1kg aan koffiebonen over en na het branden en malen heb je nog een halve kg aan koffiepoeder over. Er gaat dus veel werk aan vooraf voordat je je kopje koffie kunt drinken. We leerden een jongentje van 5 jaar kennen met een lichamelijke beperking. Een echte lachebek die graag naar je toe kwam gekropen om met je te spelen of te knuffelen. Zijn ouders weten niet goed hoe ze hem het beste kunnen helpen. Op dit moment kan hij niet praten, beweegd hij zijn armen en benen ongecontroleerd maar lijkt hij wel dingen te begrijpen. Hoe de toekomst er uitziet voor hem is nog onbekend. Ongelofelijk hard om te zien dat ouders geen hulp kunnen krijgen van ervaren deskundigen uit eigen land, omdat deze mensen met specifieke kennis er gewoonweg niet zijn. Toch zagen we hoe liefdevol hij opgroeid met zijn familie. Naast alle liefdevolle mensen die we eerder ontmoeten maakten we kennis met wel een hele indrukwekkende etnische minderheid. Stel je voor dat je vanaf 3 jaar al leert te roken om de muggen van je af te houden, er rond 7 jaar een partner voor je uitgezocht zal worden om rond de 9 jaar mee te trouwen. Dat kan met een man zijn van zo'n 45 jaar. Rond de 14 jaar ben je klaar voor je eerste kind en zul je de rest van je leven blijven wonen bij de familie van je man. Mocht hij rijk zijn dan zal hij meerdere vrouwen hebben. Iets dat in het dorp Kok Phoung Thai heel normaal is. Mocht je je afvragen hoe je aan blauwe ogen komt. Dit komt door rode wijn en cola te drinken. Blanke mensen werken nooit en komen niet buiten. Ze hebben dan ook oneindig veel geld. Daarnaast eten mensen met een lange neus veel brood. Zo zie je maar weer, open minded kun je veel van anderen leren. Deze interessante weken in Laos sloten we af met een aantal dagen op de 4000 eilanden in het zuiden. Deze eilanden zijn ontstaan doordat de Mekong rivier vertakt in meerder stromen. Even relaxen in een hangmat langs de rivier waar genoeg bedrijvigheid te zien is. Laos, je was verrassend mooi en erg indrukkend. Een land om nooit meer te vergeten! Op naar Cambodja, een land met weer nieuwe verhalen en belevenissen.

Country Guides:

Laos